برای تهیه عکس های داخل دهانی، علاوه بر دوربین و تجهیزات مربوط به آن وسایل کمکی دیگری شامل اشکال مختلف رترکتور و آینه ها نیز به کار می روند. استفاده از این وسایل همراه با دانش نحوه تهیه فتوگرافی داخل دهانی، شخص را قادر می سازد از مناطقی که در شرایط عادی تهیه تصویر از آن مشکل است، تصویری مناسب تهیه نماید. ثبت صحیح جزییات توسط دسترسی کافی به ناحیه با استفاده از رترکتورها و آینه های مناسب روش مهمی است که نیاز به مهارت استفاده کننده و همکاری بیمار برای دستیابی به نتایج موفقیت آمیز دارد. روشهای مختلفی جهت تهیه این تصاویر توصیه شده است. شکست در نحوه صحیح استفاده از این وسایل و یا استفاده از تکنیک های غلط می تواند منجر به تهیه تصاویر نامناسب گردد. در این قسمت تجهیزات کلینیکی شامل اشکال مختلف رترکتور و طرز به کار بردن آن، آینه ها و روشهای عکاسی داخل دهانی بیان می گردد.

مقدمه: استفاده از ابزارهای دیجیتال و اسکنرهای داخل دهانی،امروزه در دندانپزشکی بسیار رایج شده است.با این وجود مطالعات کمی در مورد دقت اسکنرها و روشهای کاربرد اسکنر که موجب افزایش دقت و سرعت اسکن میشود وجود دارد.در این مطالعه مروری،به بررسی فاکتورهای موثر در دقت اسکن می پردازیم. مواد و روش ها: پروتکل این مطالعه مروری بر اساس گایدلاین PRISMA بوده است. ما در پایگاه های اطلاعاتی Pubmed, Google Scholar, Scopus, Science Direct, Web of Science, Cochrane Library از سال 2015 تا 2024به جست و جو پرداختیم.از میان 100 مقاله مرتبط ،30 مقاله که بیشترین ارتباط به موضوع را داشتند،مورد بررسی قرار گرفتند. یافته ها: در مجموع1060 مطالعه در ابتدا شناسایی شد و 50 مطالعه بر اساس عنوان و چکیده غربالگری شدند. مطالعات گزارش موردی یا مواردی که به مدل PICO ما مرتبط نبودند، حذف شدند. در نهایت، متن کامل 30 مطالعه بررسی شد. نتیجه گیری: فاکتورهای مختلفی در دقت اسکن تاثیر دارند.آگاهی از این فاکتورهای موثر موجب افزایش دقت، سرعت و کیفیت استفاده از اسکنرهای داخل دهانی می شوند. این فاکتورها عبارتند از اپراتور با تجربه تر، توجه به پیشنهاد شرکت سازنده در مورد استراتژی اسکن، اسکن با زاویه، فینیش لاین چمفر، دندان گردترو زوایای تیز کمتر، فاصله دو ایمپلنت ، نوع ترمیم دندان مجاور،توازی ایمپلنت ها،ناحیه قرارگیری ایمپلنت ها، محل قرارگیری بول اسکن بادی، سایز سر اسکنر، مکانیسم اسکنرها، دمای محیط، نور محیط، طول ناحیه اسکن، عرض بین مولری و وجود شکاف های کام یکطرفه و دو طرفه.

مقدمه: لیپوما شایعترین تومور خوش خیم می باشد و 25 تا 50 درصد تومورهای بافت نرم را تشکیل می دهد. این تومور می تواند دچار تغییرات مختلفی شود که یکی از این تغییرات ایجاد استخوان در آن است. استئولیپوما تومور خوش خیم و نادری است که خصوصا در حفره دهان بسیار غیر شایع می باشد.معرفی بیمار: در ذیل گزارش موردی از یک استئولیپومای داخل دهانی در یک آقای 68 ساله آمده است که با شکایت از یک توده بدون درد در مخاط آلوئولار فک پایین مراجعه کرده و از 4 سال قبل ضایعه وجود داشته است. در بررسی میکروسکوپی ضایعه متشکل از بافت چربی بالغ و ترابکول های استخوانی می باشد که تشخیص استئولیپوما داده شد و بیمار پس از جراحی بهبود یافت.بحث: استئولیپوما می تواند به دنبال فشار مکانیکی دایمی یا ترومای مکرر و ایسکمی طولانی مدت، در اثر متاپلازی در یک لیپوما که برای مدت زمان زیادی باقی مانده است ایجاد گردد. پیش آگهی استئولیپوما مشابه لیپوما بوده و درمان ضایعه شامل جراحی و حذف کامل می باشد و عود در رابطه با این ضایعه گزارش نشده است.

سابقه و هدف: تصاویر فوتوگرافی داخل دهانی یکی از روش های بررسی صفات نان متریک دندانی می باشد. هدف از این مطالعه مقایسه قدرت دوربین داخل دهانی نسبت به دوربین خارج دهانی در تشخیص صفات نان متریک مورفولوژیک دندان ها می باشد. مواد و روشها: در این تحقیق تشخیصی، 40 نفر که در بررسی کلینیکی دارای صفات نان متریک مورفولوژی بودند و 40 نفر که فاقد صفات نان متریک بودند مورد بررسی قرار گرفتند. ابتدا با دوربین داخل دهانی، عکس گرفته شد. سپس با دوربین خارج دهانی عکس برداری صورت گرفت. سپس تصاویر به صورت همزمان در مانیتور بررسی و داده ها با آزمون فیشر مورد قضاوت قرار گرفتند. یافته ها: ارزش تشخیصی مثبت و منفی صفات نان متریک دندانی در دوربین داخل دهانی 100 درصد و در دوربین خارج دهانی دیجیتال به ترتیب 100% و 68% بود و تفاوت بین دو روش معنی دار بود. . (0/0001>P) نتیجه گیری: به نظر می رسد دوربین داخل دهانی جهت تشخیص صفات نان متریک دندانی نسبت به دوربین دیجیتال خارج دهانی ارجحیت دارد.

سابقه و هدف: رستوریشن های متال-سرامیک، به دلایل مختلفی دچار شکست می شوند که در پاره ای از موارد ترمیم آنها اجتناب ناپذیر می باشد. روش های مختلف آماده سازی به همراه استفاده ازمواد repair برای این منظور معرفی شده اند. با توجه به اهمیت موضوع، تحقیق حاضر با هدف تعیین مقادیراستحکام باند برشی سه سیستم repair متال-سرامیک داخل دهانی صورت پذیرفت.مواد و روشها: در تحقیق تجربی-آزمایشگاهی حاضر 30 نمونه سیلندری شکل فلزی THERMABON SUPER CAST و 30 نمونه پرسلنی CERAMCO3 PFZ ساخته شدند. پس ازمدفون کردن دررینگ وآماده سازی سطح، مواد repair شامل Ultradent، Ivoclar Vivadent و Clearfil Repair Multi Purpose، طبق دستورکارخانجات سازنده برروی نمونه ها داده شده، پس از نگهداری در انکوباتور، تحت چرخه های حرارتی قرارگرفتند. استحکام باند برشی نمونه ها اندازه گیری و نوع شکست ها تعیین شد. برای مقایسه های آماری از آنالیز واریانس دوطرفه، یک طرفه و مقایسه های متعدد Tukey استفاده شد.یافته ها: در سوبسترای پرسلن، میانگین و انحراف معیار استحکام باند گروه های Ultradent، Clearfil و Ivoclar Vivadent برابر (±4.59) 12.16، (±4.18) 10.19 و (±4.89) 12.68 مگاپاسکال و در سوبسترای فلزی، این مقادیر برابر (±3.15)14.32 ، (±3.25) 24.66 و (±3.83) 13.32 مگاپاسکال برآورد گردید. در سوبسترای فلزی، میانگین استحکام Clearfil به صورت معنی داری بیشتر از دو گروه دیگر بود (هر دو: p<0.0001). در سایر موارد، تفاوت های آشکاری از این جهت مشاهده نشد. همچنین، در تمام نمونه های فلزی، شکست ها ازنوع ادهزیوودرنمونه های پرسلنی غالبا از نوع کوهزیوبودند.نتیجه گیری: علیرغم اینکه تعویض رستوریشن درمانی ایده آل برای شکستگی های متال-سرامیک می باشد، در سوبسترای پرسلن، در صورت بروز شکستگی در پرسلن می توان از هر یک از سیستم های repair مورد بررسی استفاده کرد، کاربرد سیستم Clearfil درسوبسترای فلز، نتایج بهتری را درمقایسه با سایر سیستم ها داشت.

سابقه و هدف تغییر رنگ دهانی می تواند منشا داخلی یا خارجی داشته باشد. خال ملانوتیک نتیجه تکثیر خوش خیم ملانوسیت هاست که نوع داخل دهانی آن بر خلاف خال های پوستی ملانوتیک شایع نمی باشد. علاوه بر این، قابلیت تغییرات بدخیمی را داشته و می توانند به ملانومای دهانی تبدیل شوند. در این مقاله، یک مورد خال دهانی پایه دار ملانوتیک گزارش می گردد. گزارش مورد: در معاینات داخل دهانی آقای 21 ساله که برای جرمگیری و معاینه دندان به بخش بیماری های دهان مراجعه نموده بود، یک ضایعه برجسته پایه دار سیاه با سطح لبوله و صاف به ابعاد 1×1 سانتی متر و قوام سفت در مخاط گونه مشاهده گردید. ضایعه فاقد علایم بوده و در لمس حساس نبود. تحریک مزمن در معاینه بالینی و تاریخچه گزارش نشد و تست دیاسکوپی منفی بود. بیماری سیستمیک و سابقه مصرف دارو و دخانیات نیز گزارش نشد. ضایعه با بیوپسی اکسیژنال با حفظ مارجین امن خارج شد. نمونه ماکروسکوپی، ضایعه قهوه ای-خاکستری با قوام ارتجاعی بود و نمای میکروسکوپی تکثیر خوش خیم سلول های خال و تولید ملانین در بافت همبندی رویت گردید. تشخیص نهایی ضایعه خال داخل مخاطی بود. بیمار به مدت دو سال جهت بررسی های منظم شش ماهه مراجعه نمود و در این مدت عود و علایم مشابه در مخاط دهان مشاهده نشد. نتیجه گیری در مورد حاضر، نتیجه هیستوپاتولوژی نشان دهنده خال مخاطی پس از بیوپسی اکسیژنال بود.

زمینه و هدف: با بروز خطا در تصاویر رادیوگرافی داخل دهانی، تشخیص دندانپزشک دچار اشکال شده و طرح درمان بیمار نیز ممکن است دچار اشکالاتی شود. تکرار این رادیوگرافی ها به واسطه افزایش اشعه دریافتی سلامت بیمار را تحت تاثیر قرار می دهد. تحقیق حاضر با هدف تعیین میزان شیوع و انواع خطاهای رادیوگرافی پری اپیکال تهیه شده توسط دانشجویان در بخش رادیولوژی دهان، فک و صورت دانشکده دندانپزشکی مشهد در سال 1396 انجام شد. روش بررسی: در یک ارزیابی توصیفی-مقطعی 1470 رادیوگرافی پری اپیکال تهیه شده توسط دانشجویان در طول یک ترم تحصیلی سال 96 انتخاب و ارزیابی شدند. با مشاهده رادیوگرافی خطاهای تکنیکی معمول رادیوگرافی و نیز تکرار رادیوگرافی در آن ها تعیین و گزارش گردید. در نهایت فراوانی و درصد خطاهای رادیوگرافی برحسب نوع رادیوگرافی و جنسیت دانشجوی تهیه کننده رادیوگرافی و سن بیمار و تاریخ تهیه رادیوگرافی محاسبه و گزارش شد. داده ها به وسیله نرم افزار SPSS19 و آزمون آماری کای اسکوئر، با سطح معنی داری (05/0=P) مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. یافته ها: خطاهای شایع به ترتیب خطای جایگذاری غلط فیلم 2/27% و Cone cut 2/%27، Elongation 2/%13 زاویه افقی 9/10% و میزان تکرار رادیوگرافی برابر 9/2% بود. بیشترین خطا در فک بالا و از نوع خطای Cone cut بود. نتیجه گیری: بر اساس نتایج به دست آمده در جمعیت مورد مطالعه بیشترین خطاهای رادیوگرافی شامل خطاهای جایگذاری فیلم و Cone cut بود و این دو خطا با بیشترین فراوانی باعث تکرار رادیوگرافی شده بودند که ضرورت ارائه آموزشی های اختصاصی برای پیشگیری از بروز این خطاها را مورد تاکید قرار می دهد.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

مقدمه: تعیین شیب کندیلی در دندان پزشکی بالینی اهمیت بسیاری دارد. مقدار شیب کندیلی هر فرد مختص او می باشد. عدم دقت در ثبت شیب کندیلی می تواند در باز شدن دندان های خلفی مشکلاتی ایجاد کند و یا منجر به تداخلات اکلوژنی متعدد شود. هدف این پژوهش، بررسی رابطه بین شیب خلفی برجستگی مفصلی حاصل از رادیوگرافی ترانس کرانیال، با اعداد به دست آمده توسط رکورد پیش گرایی به روش ثبت داخل دهانی بود.مواد و روش ها: در این مطالعه بالینی تعداد 30 بیمار (13 مرد و 17 زن) در محدوده سنی 40-20 سال، که فاقد علایم و نشانه های اختلالات مفصل گیجگاهی- فکی بودند، انتخاب شدند. از این بیماران نگاره های ترانس کرانیال برای سمت راست و چپ تهیه شد. حدود خارجی برجستگی مفصلی، حفره مفصلی و زایده خلفی مفصلی رسم و نقاط تحتانی برجستگی مفصلی و زایده خلفی مفصلی به ترتیب تحت عنوان Tb و Pt نام گذاری شدند. خط مماس بر شیب خلفی برجستگی مفصلی رسم گردید و سپس زاویه خط مماس و Tb – Pt اندازه گیری شد. رکورد پیش گرایی توسط ماده پلی وینیل سایلوکسان تهیه گردید. کست های هر بیمار در آرتیکولاتور دنار مارک II مانت و شیب کندیلی اندازه گیری شده و با مقادیر رادیوگرافی مقایسه گردید. جهت بررسی آماری از ضریب همبستگی Pearson و آنالیز مستقل t استفاده شد.(a= 0.05) یافته ها: میانگین و انحراف معیار زاویه شیب خلفی برجستگی مفصلی توسط رادیوگرافی در سمت راست 5.7+39.5، در سمت چپ 5.4+38.8 و میانگین و انحراف معیار شیب کندیلی به دست آمده توسط ثبت داخل دهانی در سمت راست 4.5+29.4 و چپ 4+30.2 به دست آمد. میزان شیب کندیلی حاصل از روش رادیوگرافی با روش ثبت داخل دهانی همبستگی مستقیم خطی را نشان داد.(p value < 0.05) نتیجه گیری: با توجه به محدودیت های این مطالعه، برای بیمارانی که ثبت شیب کندیلی به روش داخل دهانی مشکل است می توان از رادیوگرافی ترانس کرانیال به منظور تنظیم شیب کندیلی آرتیکولاتورها بهره برد. مطالعات بیشتر توصیه می شود.

مقدمه: رستوریشنهای متال سرامیک، علیرغم پیشرفت روزافزون در علم مواد، از نظر استحکام و باندینگ هنوز در 5% موارد بعد از 10 سال دچار شکستگی می شوند. هدف تحقیق ما انتخاب روش ترمیم چینی مناسبی است که باندینگ بهتر، استحکام و زیبایی بیشتر، مراحل ساده تر و عمر طولانی تر داشته باشد. مواد و روش ها: در مطالعه حاضر که به روش In vivo انجام گرفته است، بیست دندان پره مولر فک بالا انتخاب شد. بعد از ساخت روکش به طریقه معمول اقدام به برداشتن قسمتی از چینی نیمه باکالی دندان نمودیم. این کار به صورتی انجام شد که در نیمی از نمونه ها، تنها چینی اکسپوز شده و در نیم دیگر فلز و چینی هر دو اکسپوز شدند. روکشها در دهان بیماران بوسیله سمان موقت Temp-Bond چسبانده شدند. سپس ناحیه شکسته شده با استفاده از سیستم ترمیم چینی عرضه شده توسط کارخانه ویوادنت بازسازی شدند. بیماران در دروه های 2 هفته، 1ماه، 3 ماه، 6 ماه و 9 ماه از نظر موفقیت و دوام ترمیم کنترل شدند و پس از جمع آوری نتایج، داده ها مورد ارزیابی و نتیجه گیری قرار گرفتند. یافته ها: درصد موفقیت 9 ماهه در گروه اکسپوز چینی 80% و در گروه اکسپوز چینی- فلز 100% و میزان موفقیت کلی مطالعه 90% محاسبه شد. نتیجه گیری: ترمیم داخل دهانی روکشهای PFM با استفاده از سیستم ویوادنت میتواند جایگزین ساخت مجدد روکش و یا چینی گذاری مجدد شود و موفقیت آن در طولانی مدت بخصوص در گروه اکسپوز چینی- فلز قابل قبول است.